PERU – BOLIWIA – CHILE

  • 1 DZIEŃ
    Zbiórka na Lotnisku Chopina w Warszawie, w terminalu A, w hali odlotów, przy stanowisko odpraw LogosTour. Wylot do Peru. Przylot do Limy. Transfer do hotelu. 

    2 DZIEŃ     LIMA (Peru)
    Zwiedzanie starej, kolonialnej dzielnicy, m.in. Plaza Mayor (w okazałym pałacu mieści się siedziba rządu), klasztor św. Franciszka, katedra. Zwiedzanie Muzeum Złota Peru, gdzie w wielkim, podziemnym skarbcu przechowuje się bogate zbiory m.in. przedmioty ze złota znalezione podczas wykopalisk archeologicznych. Obiad w trakcie wycieczki.

    3 DZIEŃ     LIMA – CUZCO
    Przelot do Cuzco, stolicy dawnego Imperium Inków. Zwiedzanie Cuzco i okolic. Kolacja połączona z występem zespołu folklorystycznego.

    4 DZIEŃ     MACHU PICCHU
    Całodzienna wycieczka do Machu Picchu. Zagubione miasto Inków zostało odkryte dopiero w 1911 r. Wspaniałe, skalne budowle leżące na setce tarasów, wywierają niezapomniane wrażenie i dają wyobrażenie o bogatej kulturze inkaskiej. Obiad (lub kolacja w zależności od godzin przejazdu pociągiem). Powrót do Cuzco.

    5 DZIEŃ     PUNO – ANDAHUAYLILLAS – SILLUSTANI
    Wyjazd do Puno. Po drodze zwiedzanie Andahuaylillas, gdzie stoi piękny kościół z czasów kolonialnych. Podziwianie świątyni boga Viracocha w Raqchi. Postój na przełęczy La Raya, skąd można zobaczyć górę Chimboya (6110 m n.p.m.) i początek świętej rzeki Inków Urubamba. Obiad na trasie. Następnie przejazd do cmentarzyska w miejscowości Sillustani. Znajdują się tam grobowe kurhany w kształcie wież, w których pierwotni mieszkańcy tych okolic, lud Collas, grzebali ważnych zmarłych. Nocleg w Puno.

    6 DZIEŃ     WYSPY UROS – WYSPA TAQUILE
    Wycieczka na wyspy Uros i Taquile. Na pływających wyspach Uros, zbudowanych z trzciny totora, od czterech wieków żyją Indianie z plemienia Uru. Spacer po jednej z nich. Możliwość kupna pamiątek wykonanych z trzciny totora, gęsto obrastającej brzegi jeziora. Następnie rejs na malowniczą wyspę Taquile, której mieszkańcy (zarówno kobiety, jak i mężczyźni) noszą tradycyjne stroje. Obiad. Wyrobem tekstyliów, które są uważane za produkty najwyższej jakości, zajmują się tu wyjątkowo mężczyźni. Spacer po wyspie i powrót do Puno.

    7 DZIEŃ     LA PAZ (Boliwia)
    Wczesny wyjazd do przejścia granicznego w Desaguadero. Przejście przez granicę do Boliwii i kontynuacja podróży do La Paz. Zwiedzanie największego miasta Boliwii, położonego malowniczo w wysokogórskiej kotlinie. Na trasie m.in. punkt widokowy Quili Quili, nowoczesne centrum, Targ Czarownic (z magicznymi rekwizytami, zaklinającymi choroby), uliczki handlowe, gdzie można kupić wykonane przez Indianki bajecznie kolorowe tkaniny, szale, chusty, wełniane torby. Zakwaterowanie i kolacja.

    8 DZIEŃ     SUCRE – POTOSI
    Przelot do Sucre, konstytucyjnej stolicy Boliwii. Zwiedzanie miasta, uważanego za najpiękniejsze w kraju. Na trasie m.in. klasztor franciszkanów, katedra i zabytkowe, kolonialne kamienice. Obiad. Czas wolny na zakupy i spacer po  Białym Mieście. Sucre leży na wysokości 2800 m n.p.m. i wyróżnia się łagodnym klimatem. Przejazd na nocleg do Potosi, jednego z najwyżej położonych miast na świecie (niemal 4000 m n.p.m.).

    9 DZIEŃ     POTOSI – CERRO RICO – UYUNI
    Zwiedzanie Potosi. Jego historia wiąże się z odkryciem i eksploatacją przez Hiszpanów ogromnych złóż srebra. Dzięki kopalniom Potosi było swego czasu największym i najbogatszym miastem na świecie. Zwiedzanie jednej z kopalni w Cerro Rico, gdzie przy pomocy prostych narzędzi nadal wydobywa się kruszce takie jak cyna, cynk czy ołów. Spacer słynącym z zabytkowej, kolonialnej architektury starym mieście. Obiad. Przejazd na nocleg do Uyuni. Nocleg w hotelu z soli. Kolacja w hotelu.

    10 DZIEŃ     SALAR DE UYUNI  – INCAHUASI – VILLAMAR
    Wizyta na cmentarzu lokomotyw. To unikatowe miejsce, gdzie na pustyni stoi około stu lokomotyw i wagonów porzuconych wiele lat temu. Zwiedzanie Salar de Uyuni. Jest to największe na świecie solnisko o długości 150 kilometrów, położone na wysokości 3650 m n.p.m. Postój na wyspie Incahuasi, słynącej z długowiecznych kaktusów rosnących na wulkanicznych skałach. Obiad. Dalszy przejazd do Villamar. Krotki postój przy Jeziorze Skalnym (laguna el Valle de las Rocas). Kolacja i nocleg.

    11 DZIEŃ     SAN PEDRO DE ATACAMA (Chile)
    Przejazd po boliwijskich bezdrożach Altiplano oraz przez pustynię Siloli do laguny Colorada, której czerwony kolor na zawsze zostaje w pamięci. Intensywna barwa jeziora jest spowodowana obecnością różnych gatunków alg. Po drodze postoje przy niezwykle fotogenicznych lagunach oraz przy Skalnym Drzewie (Árbol de Piedra). Jest to niezwykła formacja skalna, wyrzeźbiona przez wiatr, wyglądem przypominającą drzewo. Przejazd prze słynne gejzery So de Mañana, laguna Verde  u której stop leży wulkan Lilicancahuar. Obiad.  Transfer  do granicy Boliwia-Chile w Hito Cajon Przejazd do San Pedro de Atacama.

    12 DZIEŃ     CALAMA – SANTIAGO DE CHILE
    Przejazd do Calama. Przelot do Santiago de Chile. Objazd miasta, na trasie – Plaza Mayor z katedrą, Plac Konstytucji z rezydencją prezydenta – Palacio de La Moneda i innymi reprezentacyjnymi budynkami oraz dom poety Pabla Nerudy. Postój na wzgórzu Santa Lucia i podziwianie widoku na miasto. Kolacja.

    13 DZIEŃ     SANTIAGO DE CHILE
    Wylot do Europy.

    14 DZIEŃ
    Przylot do Warszawy.


    Zapytaj o dostępność miejsc na wyjazd

  • Machu Picchu – zagubione miasto Inków na tarasach górskich. Ogromna kolekcja złotej biżuterii i przedmiotów Występy zespołu folklorystycznego. Trzcinowe wysepki zamieszkane przez Indian. Cmentarz lokomotyw na środku pustyni. Kolonialne miasta i zabytkowe świątynie katolickie. Kopalnia srebra i bezkresne solniska. Gejzery, laguny, wulkany, czerwone jezioro.

     

     

    Granica

     

    PERU
    Obywatele polscy udający się do Peru w celach turystycznych (pobyt do 90 dni) oraz podróżujący tranzytem, są zwolnieni z obowiązku posiadania wizy. Wymagany okres ważności paszportu przy wjeździe wynosi 6 miesięcy. Obowiązuje opłata lotniskowa przy wylocie za granicę – ok. 30 USD od osoby. Nie istnieją ograniczenia i regulacje prawne dotyczące wwozu, wymiany i wywozu pieniędzy. Nie ma obowiązku meldunkowego. Funkcję tę spełnia wręczany na przejściach granicznych do wypełnienia formularz wjazdowy (immigration), którego drugą stronę należy bezwzględnie zwrócić przy wyjeździe. Obowiązują prawa międzynarodowe, ale ze względu na fakt, że Peru jest krajem narkotyków; jeśli kartka zaginie – należy złożyć o tym meldunek na policji. Zabroniony jest wywóz liści koki, z których parzy się herbatę tzw. mate de koka. Wolno wywieźć jedynie herbatę z koki w formie saszetek, które można nabyć w sklepach spożywczych. Są bardzo surowe kary za handel narkotykami. Poza policją, obławy na przemytników urządzają także linie lotnicze, nie tylko dla wyjeżdżających z Peru, ale i na przylatujących do Europy.
    Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

     

    BOLIWIA
    Polscy turyści udający się do Boliwii są zwolnieni z obowiązku wizowego, jeśli pobyt nie przekracza 90 dni. Wymagana ważność paszportu wynosi co najmniej 6 miesięcy od daty wyjazdu z tego kraju. Boliwia nie ma placówki dyplomatycznej w Polsce. Przy wyjeździe za granicę obowiązuje opłata lotniskowa w wysokości 25 USD od osoby. Przekraczający granicę turysta otrzymuje do wypełnienia kartę wjazdu (tarjeta andina), którą należy zachować i zwrócić przy wyjeździe. Paszport lepiej przechowywać w sejfie hotelowym, a przy sobie nosić ksero strony ze zdjęciem. Nie ma ograniczeń co do wwozu, wymiany i wywozu pieniędzy. Do Boliwii można wwieźć bez cła dwie butelki alkoholu, 500g tytoniu, 50 cygar i 200 szt. papierosów. Posiadanie narkotyków jest surowo karane.
    Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

     

    CHILE 
    Nie ma obowiązku wizowego dla obywateli RP przy pobytach do 90 dni. Minimalny okres ważności paszportu przy wjeździe nie jest określony. Opłata lotniskowa przy lotach międzynarodowych wynosi 26 USD. Przy przekraczaniu granicy podróżujący otrzymuje do wypełnienia kartę wjazdu. Należy ją bezwzględnie zachować i przechowywać w innym miejscu niż paszport, gdyż w razie utraty lub uszkodzenia paszportu tylko na jej podstawie można opuścić Chile (o nową kartę trzeba składać podanie do policji). Można wwieźć gotówkę do 10 tys. USD. Większe sumy należy zadeklarować. Surowe przepisy fito-sanitarne zakazują przywozu do Chile artykułów spożywczych w stanie surowym oraz nasion i roślin; należą do nich owoce, warzywa, przetwory mleczne i mięsne. Podróżny musi więc wypełnić druczek, że nie wwozi takich produktów i przekazać go kontrolerowi sanitarnemu. Zwolnieniu od opłat celnych podlega bagaż osobisty i rzeczy osobistego użytku (np. aparaty fotograficzne). Należy zadeklarować rzeczy osobiste o wartości powyżej 350 USD. Można wwieźć bez opłat celnych do 400 szt. papierosów i 1,5 l napojów alkoholowych. Nie ma ograniczeń dotyczących wymiany pieniędzy. W Chile nie istnieje procedura zwrotu podatku VAT dla obcokrajowców. Na Wyspie Wielkanocnej nie jest wymagane specjalne zezwolenie na pobyt.
    Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

     

     

    Kuchnia

     

    PERU
    Peruwiańska kuchnia jest trochę pikantna i bardzo smaczna. Tradycyjne potrawy podawane na wybrzeżu to: ryba marynowana (ceviche de corvina) albo krewetki (ceviche de camarones) z cytryną, chili i cebulą, podawane na zimno z gotowanymi lub słodkimi ziemniakami. Ogromną popularnością, cieszy się stek smażony z cebulą, pomidorami i ziemniakami, podawany z ryżem (lomo saltado). Wyżej w górach podawana jest gęsta i sycąca zupa z makaronem, wołowiną, jajkiem, mlekiem i warzywami (sopa a la criolla) lub awokado nadziewane warzywami z majonezem (palta a la jardinera). Soki, kawa i herbata podawane są tak jak w Europie, chociaż herbatę najczęściej pije się z cytryną. Wśród napojów alkoholowych można spotkać parę gatunków piwa (cerveza). Specjalnością jest pisco, napój narodowy, który zazwyczaj podaje się w postaci koktajlu z białkiem jajka, sokiem z cytryny, słodkim syropem i lodem.

     

    BOLIWIA
    W większości hoteli i restauracji można otrzymać potrawy kuchni międzynarodowej. Jedną z najbardziej popularnych potraw w krajach andyjskich jest saltenas, czyli paszteciki z mięsem, które Boliwijczycy jedzą zazwyczaj rano; niektóre są muy picante, czyli bardzo ostro przyprawione z papryczkami chili, ale nieostre – poco picante – można spróbować. Zagryźć można chlebem marraqueta, kruchym z miękkim środkiem. Inne zakąski to empanadas – krokiety z serem, humitas – krokiety z kukurydzą. Jako główne danie można polecić sajta de pollo – ostro przyprawionego kurczaka z cebulą, fricase – to soczysta wieprzowina z ziemniakami, silpancho – to smażone mięso w pikantnym sosie, z ryżem i bananem. Z sałatek lepiej zrezygnować, bo można narazić się na ameby. Należy wystrzegać się mięsa z lamy, bo może zawierać pasożyty, jeśli nie zostanie gotowane przez długi czas. Najpopularniejszym piwem jest ciemne i słodkie – El Inca. Chicha – to sfermentowany napój z kukurydzy, nie zawsze zawiera alkohol (na prowincji oferują go lokalne restauracje, które mają wywieszoną na zewnątrz białą chorągiew). Api to orzeźwiający napój bezalkoholowy zrobiony z goździków, cynamonu, cytryny i cukru. Butelkowana woda marki Viscachani albo Naturagua jest godna polecenia, należy jednak sprawdzić czy jest fabrycznie zamknięta; wody mineralne to: Cayacavani, La Cabana, Mineragua. Picie wody z kranu może być niebezpieczne.

     

    CHILE
    Zdaniem wielu turystów najlepszym elementem kuchni chilijskiej są potrawy z dodatkiem owoców morza. W menu restauracji znaleźć można wiele gatunków ryb pod niezliczoną postacią: smażone, grilowane, gotowane, czy jako dodatek do zup. Tradycyjną potrawą z owoców morza, serwowaną w Patagonii, jest curanto – pożywny gulasz z ryb, skorupiaków, kury, cielęciny, wołowiny i ziemniaków. Z owoców morza przyrządza się także zupy, np. sopa de mariscos oraz cazuela de mariscos. Głównym posiłkiem dnia, popularnym w całym kraju, jest obiad: rosół z ziemniakami lub kukurydzą oraz wołowiną lub kurą (cazuela) i ryż podawany jako drugie danie z wołowiną lub kurczakiem. Innym popularnym składnikiem obiadu jest fasola i kukurydza. Z tej drugiej przyrządza się pastel de choclo – zapiekankę z kukurydzy z warzywami, kurczakiem i wołowiną. W Chile można się też najeść dużym plastrem mięsa wołowego smażonego z jajkami wbitymi na wierzch dania (lomo a lo pobre). Z mięs najpopularniejsza jest parillada, grilowana na węglu. Potrawy bezmięsne oferują głównie restauracje w większych miastach. Typowa zakąska jest przyprawiona chilijską salsą, zwaną pebre, którą dodaje się do świeżego chleba lub krokietu czy pasztecika/pieroga (empanada) z kukurydzianym nadzieniem. Ciepła kanapka jako przekąska to – barros lub completo, przypominające hot doga. Miejscowe wina są znane na całym świecie. Najlepsze pochodzą z winnic położonych wokół Santiago. Narodowym napojem jest pisco, alkohol podobny do brandy, zrobiony z winogron Muscatel. Warto spróbować jego odmianę – pisco sour, z dodatkiem cukru i cytryny. Restauracje często oferują menu fijo, czyli gotowy zestaw obiadowy po konkurencyjnej cenie. Obiad można dostać w restauracji w godz. 12–15, a kolację od godz. 20.

     

     

    Zakupy

     

    PERU
    Sklepy są otwarte w godzinach 9.00-21.00. Wszędzie można znaleźć bardzo bogaty wybór towarów na każdą kieszeń. Wyroby z ceramiki, słynne swetry, czapeczki i poncho z alpaki (wełny z lamy), wyroby ze złota, wyroby skórzane, tkane maty, maski, biżuteria itd. Ceny bardzo zróżnicowane od 1 do 100 i więcej dolarów USD. Dobrze trzymać się zasady, by przy zakupie pamiątek, jeśli coś się nam podoba, natychmiast kupować, mocno się targować tylko u sprzedawców, unikać pośredników.

     

    BOLIWIA
    Boliwia jest tańsza niż sąsiednie kraje. Sklepy otwarte są w godzinach 10-13 i 15-19. Atrakcyjne są wyroby ze złota i srebra zrobione na wzór starej biżuterii Inków, oraz „antyczne” przedmioty z czasów kolonii hiszpańskiej. Articulos regionales – to ogromny wybór towarów, które wykonywane są w górskich wioskach i często reprezentują wysoki poziom artystyczny. Swetry z wełny alpaka, poncho oraz inne ubrania wełniane, a także ręcznie tkane: tkaniny, kilimy i ubrania dla dzieci można znaleźć na wielu bazarach, a także na stoiskach ulicznych. Można także polecić instrumenty muzyczne wykonane przez Indian, koronki, maski z drewna.

     

    CHILE
    W Chile wydobywa się wiele minerałów, które wykorzystywane są w wyrobach rękodzieła artystycznego. Podziwiać można kunsztowne ozdoby ze srebra (wykonane przez Indian mapuche), brązu, lazurytu, kutej miedzi. Ceramika z Arica i czarna ceramika z Pomaire należą do najbardziej rozpoznawalnych pamiątek. W lokalnych sklepach siodlarskich (talabartieras) można kupić kolorowe stroje chilijskich kowbojów. Na bazarach, straganach, w sklepach na uwagę zasługują przede wszystkim wyroby rękodzielnicze: ze skóry, drewna, obrazy, instrumenty muzyczne, odzież. Do najatrakcyjniejszych należą: kolorowe koszyki z Hualqui, niezwykle barwne wełniane narzuty, kilimy i poncho o tradycyjnych, pasiastych wzorach, wyszywane obrazki z Copuliemu. Sklepy czynne: pon.-piąt. 10-20, soboty 9-14, supermarkety: pon.-nied. 7.30-22.30. Pieniądze (na pamiątki, rozrywki) dobrze mieć w małych nominałach i wymieniać stopniowo w bankach lub hotelach z uwagi na bezpieczeństwo. Targowanie się nie jest przyjęte, chociaż przy zakupie większej ilości np. pamiątek można spróbować negocjować cenę. Na Wyspie Wielkanocnej, przy głównej ulicy wioski Hanga Roa, znajduje się wiele małych sklepów i straganów oraz kilka supermarketów. Do lokalnych produktów należy owoc dzikiej guavy, herbata hierba luisa, a także warzywa, niektóre owoce, ryby, chleb. Reszta towarów jest przywożona z kontynentu. Wśród oryginalnych pamiątek są drewniane rzeźby, kamienne moai (małe kopie słynnych posągów), wizerunek tzw. człowieka-ptaka, najsłynniejszej postaci wyrytej na skale oraz repliki innych rzeźb, a także koszulki ze zdjęciem słynnych posągów. Dużo wyrobów rzemiosła znaleźć można na lokalnym bazarze mercado artesanal, mieszczącym się koło kościoła.

     

     

    Zdrowie

     

    PERU
    Zagrożenie chorobami tropikalnymi na wybrzeżu i w górach jest stosunkowo niewielkie. W regionach nizinnych na wschodzie kraju (Iquitos, Pucallpa) występuje umiarkowane zagrożenie malarią i dengą. Denga i żółtaczka typu A występuje także w dżungli oraz w północnej części kraju. Szczepienia ochronne w zasadzie nie są wymagane. Na wysokości 3500 m n.p.m., czyli w okolicy kanionu Cuzco i Jeziora Titicaca zdarzają się przypadki choroby wysokościowej (soroche). Jej przyczyną jest rozrzedzone powietrze powodujące niedotlenienie. Choroba ta objawia się bólami głowy i jamy brzusznej oraz torsjami. By temu zapobiec lub uśmierzyć objawy zaleca się tzw. tabletki soroche. Jeśli objawy nie ustępują, trzeba poprosić o butlę z tlenem. Zwykle po jednym dniu organizm przystosowuje się do wysokości. Aby łatwiej znosić pobyt zaleca się lekkostrawne posiłki, ograniczenie do minimum palenie papierosów. Objawy soroche łagodzi również rozpuszczalna polopiryna C. Woda z kranu nie jest zdatna do picia. Przy zakupie wody butelkowanej warto zwrócić uwagę na oryginalne zamknięcie, gdyż tylko taka gwarantuje bezpieczeństwo. Jedzenie serwowane na ulicy lub w małych jadłodajniach może spowodować kłopoty żołądkowe. Zaleca się zwracać uwagę na to, czy mięso, ryby i warzywa są świeżo ugotowane, a owoce obrane. Opieka medyczna jest ogólnie dostępna w większych ośrodkach miejskich. Koszt standardowej wizyty u prywatnego lekarza wynosi 50 USD, EKG – ok. 20 USD, badań analitycznych – 70 USD, USG – ok. 60 USD. Doba w szpitalu lub klinice kosztuje od 30 do 100 USD.

     

    BOLIWIA
    Nie ma obowiązku szczepień, wskazane są jednak szczepienia przeciwko żółtej febrze, jeśli zamierza się podróżować do dżungli lub do Brazylii. W dżungli na wschodzie i północy kraju istnieje umiarkowane zagrożenie malarią i dengą. Bezpiecznie pod tym względem jest w okolicach stolicy La Paz (która leży na wys. ok. 4000 m n.p.m.). Powinny to wziąć pod uwagę osoby mające problemy z ciśnieniem lub chore na serce i przed wyjazdem skonsultować się z lekarzem. Na dużych wysokościach, jak np. w La Paz mogą wystąpić objawy choroby wysokościowej (soroche); dotyczy to także rejonów Altiplano, oraz na jeziorze Titicaca. Objawy soroche to m.in. bóle głowy, jamy brzusznej, torsje, zmęczenie, bezsenność, kołatanie serca i zadyszka. Trzeba dać organizmowi czas na adaptację do rozrzedzonego powietrza i unikać długotrwałego wysiłku. Dobrze jest pić dużo wody, odpocząć oraz zażyć tzw. tabletki soroche, które można kupić w aptece (farmacias, boticas). Pomoc i opieka lekarska są dla turystów w większych miastach ogólnie dostępne. Cena standardowej wizyty lekarskiej to 15 USD, wizyta u dentysty kosztuje 15 USD, doba w klinice prywatnej – 60-100 USD.

     

    CHILE
    Szczepienia ochronne nie są obowiązkowe. Występuje zagrożenie żółtaczką, zwłaszcza w okresie letnim. Zalecane jest zachowanie środków ostrożności – należy pić wodę butelkowaną lub przegotowaną, unikać niemytych owoców. Nad Chile jest bardzo cienka powłoka ozonowa, dlatego też promieniowanie ultrafioletowe może być silne i szkodliwe dla zdrowia, szczególnie wiosną, w godzinach wczesnego popołudnia. Dobrze mieć wtedy nakrycie głowy i stosować krem z wysokim filtrem. Prywatna opieka medyczna jest na dobrym poziomie. Cena standardowej wizyty lekarskiej wynosi ok. 60 USD, doby w szpitalu 50-400 USD. Płatności dokonuje się z góry gotówką lub czekiem. Tylko w szczególnych przypadkach możliwe jest bezpłatne przyjęcie w ośrodkach społecznej służby zdrowia.

     

     

    Zwyczaje

     

    PERU
    Pojęcie czasu jest bardzo względne, a powiedzenie – hora peruana – oznacza permanentne spóźnianie się. Nie należy fotografować Indian bez ich pozwolenia (przeważnie za 1 sol zgadzają się). Biednym dzieciom nie należy dawać słodyczy (mile widziany zeszyt, ołówek), ani pieniędzy, bo dorośli im to zabiorą. Chociaż raz wyczyścić sobie buty u ulicznych dzieci – czyścibutów.

     

    BOLIWIA
    Indianie to 2/3 ludności. Wśród nich można rozróżnić Indian z okolic jeziora Titicaca, Indian z La Paz, a także Indian z Cochabamba, Yungas, Santa Cruz i Tarija. Istnieją antagonizmy między ludnością indiańską z rejonów górskich altipano – zwaną collas – a cambas, zamieszkujących równiny. Tylko 40% dzieci chodzi do szkoły, która jest w teorii obowiązkowa. Ponad 2/3 ludności żyje w chatach zbudowanych z cegieł suszonych na słońcu. Wielu Indian żyje nie posługując się pieniądzem, na zasadzie handlu wymiennego. W Boliwii mieszka także ok. 20 tys. czarnych, potomków niewolników przywiezionych z Peru i Buenos Aires w XVI wieku; mieszkają oni w Yungas. Indiańskie kobiety noszą swoje tradycyjne stroje z kolorowymi spódnicami (polleras), a w okolicy La Paz – noszą brązowe lub szare meloniki (bombin). W całym kraju nosi się ponad 100 fasonów kapeluszy. Indianie tradycyjne żują liście koki, które tłumią głód. Podczas lokalnych świąt mają zwyczaj pić alkohol bez umiaru, nosić dziwaczne maski i tańczą aż do upadłego. W samym sercu kraju, na wysokości 3,5 tys. metrów powstaje najciekawsza muzyka, którą tworzą Indianie Keczua i Ajmara. W ich tańcach można dostrzec elementy pochodzące od hiszpańskich kolonizatorów. Używają oryginalnych instrumentów perkusyjnych i piszczałek.

     

    CHILE
    Generalnie mieszkańcy Chile są przyjaźnie i gościnnie nastawieni do turystów. Lokalni policjanci i karabinierzy cieszą się wielkim prestiżem, są pomocni w kłopotach i nieprzekupni. Prawie 95% ludności ma pochodzenie europejskie lub jest metysami. Indian jest ok. 3%. Mieszkańcy są w większości potomkami przybyłych tu w XV w. hiszpańskich kolonizatorów, ale także imigrantów z Francji, Niemiec, Anglii, Irlandii, Włoch i Rosji. Współcześni Chilijczycy to naród pogodny, prowadzący bogate życie towarzyskie; restauracje i lokale z muzyką do tańca są zazwyczaj wieczorami pełne. Żyjąca na północy kraju rdzenna ludność, mapuche, potomkowie ludów andyjskich, kultywuje swoje tradycje. Grają na ludowych instrumentach, a święta religijne przeplatają z ceremoniami ludowymi. Należy do nich np. rozwinięty kult świętych i lokalnych bohaterów związanych z katolicyzmem, którzy patronują wioskom i miasteczkom. Osobną kulturą wyróżniają się chilijscy kowboje, huasos, którzy noszą tradycyjne stroje i podczas urządzanych rodeo wykonują taniec narodowy – cueca.

     

    • Wyspa Incahuasi na pustyni solnej Uyuni, Boliwia