WENEZUELA – EKWADOR (+ Wyspy Galapagos)

  • 1 DZIEŃ
    Zbiórka na Lotnisku Chopina w Warszawie, w terminalu A (nowy), w hali odlotów, przy stanowisku odpraw LogosTour. Wylot do Wenezueli. Wieczorny lot do Ciudad Bolivar. Transfer do hotelu. Kolacja. 



    2 DZIEŃ     P.N. CANAIMA (Wenezuela)
    Transfer na lotnisko i lot do Canaima. Przejazd do obozowiska położonego blisko Laguny Canaima. Obiad na łonie przyrody, w wiosce tubylców. Przeprawa łodzią pod piękny Wodospad Siekiery (Salto El Hacha). Spacer przez dżunglę do Wodospadu Żaby (Salto del Sapo). Kolacja. Nocleg w lodge.

    3 DZIEŃ     CANAIMA – SALTO ANGEL
    Spacer przez dżunglę. Początek rejsu łodziami curiara (z silnikiem) w górę rzek Carrao i Churun. Podpłynięcie do najwyższego (ok. 980 m) na świecie Wodospadu Anioła (Salto Angel). Lekki posiłek. Dotarcie do Kanionu Diabła (Cañón del Diablo), skąd dobrze widać kaskady Salto Angel. Trekking (1,5 godz.) przez dżunglę do punktu widokowego Mirador Laime. Dla chętnych – kąpiel pod wodospadem. Kolacja przygotowana na miejscu, w obozowisku. Nocleg w hamakach przy uspokajającym szumie wodospadu.


    4 DZIEŃ     CARACAS
    Przejazd w dół rzeki do pierwszego obozowiska. Obiad. Transfer na lotnisko. Wylot do Caracas z międzylądowaniem w Puerto Ordaz. Przejazd do hotelu.

    5 DZIEŃ     CARACAS – QUITO (Ekwador)
    Zwiedzanie Caracas, stolicy Wenezueli. Zwiedzanie kolonialnego centrum z wieloma nowoczesnymi budynkami. Postój w śródmieściu z Placem Bolivara i katedrą. Zwiedzanie La Quinta de Anauco, dworu z czasów kolonialnych. Wjazd kolejką linową na poziom widokowy mieszczący się poniżej szczytu Mount Ávila (2765 m n.p.m.), z którego rozciąga się piękny widok na Morze Karaibskie. Po południu transfer na lotnisko. Wylot do Bogoty, a następnie do Quito, stolicy Ekwadoru. Po przylocie transfer do hotelu. Odpoczynek – czas na aklimatyzację do wysokości ok. 2900 m n.p.m.


    6 DZIEŃ     OTAVALO – COTACACHI – QUITO
    Przejazd z Quito do Otavalo, na słynny indiański jarmark, na który raz w tygodniu zjeżdżają się Indianie z całej okolicy, aby sprzedawać warzywa, owoce, przyprawy, a także kolorowe kilimy oraz unikalne ozdoby. Czas na zakupy oryginalnych pamiątek. Obiad. Po południu wizyta w miejscowości Cotacachi, znanej z produkcji skórzanych wyrobów. Powrót do Quito.


    7 DZIEŃ     QUITO
    Zwiedzanie wspaniałych zabytków Quito. Spacer przez kolonialną część miasta będącego największym i najlepiej zachowanym skupiskiem kolonialnych zabytków Ameryki Południowej. Znajduje się wśród nich katedra św. Franciszka będąca najstarszym kościołem Quito. Poza nią na trasie są dwa niezwykłe kościoły, San Augustin i La Compania de Jesus, barokowa świątynia o pięknie zdobionej fasadzie (na pozłocenie środkowej nawy zużyto siedem ton złota). Ze wzgórza Le Panecillo rozciąga się wspaniały widok na Quito i ośnieżone szczyty górskie. W drodze na linię równika, przejście przez nowoczesną część miasta, zwaną Mitad del Mundo – Środek Świata. Obiad w restauracji na równiku.


    8 DZIEŃ     WYSPY GALAPAGOS (Baltra – Santa Cruz)    
    Transfer na lotnisko. Wylot z Quito na położony w odległości 970 km od kontynentu, archipelag Galapagos. Transfer z wyspy Baltra do portu. Zaokrętowanie na luksusowym statku wycieczkowym dla ok. 100 pasażerów. Na pokładzie możliwość korzystania z basenu, biblioteki, wypożyczalni filmów video, barów oferujących egzotyczne drinki. Podczas rejsu trzy posiłki dziennie, będące w stanie zadowolić nawet najbardziej wybredne podniebienia; oferują one zarówno dania kuchni miejscowej, jak i europejskiej. Przypłynięcie do wyspy Santa Cruz. Spacer na plażę Bachas, utworzoną z piasku koralowego, który jest miękki i biały. To ulubione miejsce, gdzie gniazdują żółwie morskie. Można się na niej natknąć także na szybko przemykające w pobliżu morza, wśród skał z lawy – czerwone kraby. Podczas spaceru zobaczyć można również flamingi.

    9 DZIEŃ     WYSPY GALAPAGOS (Santiago – Bartolomé)    
    Wcześnie rano przybicie do zatoki James Bay, znajdującej się po wschodniej stronie wyspy Santiago. Zarzucenie kotwicy blisko miejsca Puerto Egas. Przejście szlakiem prowadzącym po starych szynach kolejowych do krateru solnego. Przez całe dekady pozyskiwano z niego sól. W latach 50. XX wieku miejsce opuszczono i teraz stoją tam jeszcze zardzewiałe maszyny i ruiny budynków. W okolicy żyją kalifornijskie lwy morskie i pelikany brązowe. Piaszczysta plaża w Puerto Egas jest pochodzenia wulkanicznego i ma czarny kolor. Przypłynięcie na wyspę Bartolomé. Możliwość zobaczenia interesujących formacji zastygniętej lawy i stożki z popiołu wulkanicznego. Po 40-minutowej wspinaczce, drewniane stopnie poprowadzą na wierzchołek, z którego rozciąga się piękny widok na pobliskie zatoki. Wyspa Bartolomé jest jedną z najpopularniejszych wśród turystów ze względu na malowniczą skałę (Pinnacle Rock) oraz lwy morskie i pingwiny, które można zobaczyć u jej podnóża. Suche lądowanie.


    10 DZIEŃ   WYSPY GALAPAGOS (Santa Cruz – North Seymour)    
    Kontynuacja rejsu na wyspę Santa Cruz. Zejście na ląd. Spacer w kierunku laguny słonej wody, gdzie lubią przebywać różowe flamingi. Następnie wejście na Wzgórze Smoka (Dragon Hill), z którego szczytu rozpościera się piękny widok na zatokę. Jest to także miejsce, gdzie przebywają iguany lądowe. W pobliżu znajduje się pachnący las. Dalszy rejs. Wyjście na ląd na wyspie North Seymour. Wycieczka piesza, podczas której zapoznanie się z wieloma gatunkami ptaków, które chętnie gniazdują na tej wyspie. Są wśród nich m.in. mewy widłosterne, głuptaki niebieskonogie, wielka kolonia fregat. Na brzegu często wylegują się lwy morskie. Dojście do miejsca, gdzie można zobaczyć iguany, zarówno morskie, jak i lądowe.


    11 DZIEŃ     WYSPY GALAPAGOS – QUITO
    Rano wyokrętowanie ze statku i transfer na lotnisko w Baltra. Przelot do Guayaquil, a następnie do Quito. Transfer do hotelu.

    12 DZIEŃ QUITO – P.N. COTOPAXI
    Czas wolny. Okazja spaceru po starym Quito. Dla chętnych zwiedzanie np. Muzeum Sztuki Kolonialnej. Czas wolny na zakupy – rzeźbione figurki, talerze, szkatułki z drewna balsa, wyroby ze srebra, indiańskie tekstylia, wyroby ze skorupek orzecha tagua, ręcznie tkane kilimy, antyki z czasów kolonialnych. Dla chętnych fakultatywna wycieczka do Parku Narodowego Cotopaxi (wulkan Cotopaxi o wysokości 5897 m n.p.m., lodowce, spacer, obserwacja fauny i flory; cena ok. 30 USD, min. 15 osób).

    13 DZIEŃ
    Transfer na lotnisko. Wylot do Europy.

    14 DZIEŃ
    Przylot do Warszawy.

     

     


    Zapytaj o dostępność miejsc na wyjazd

  • Najwyższy wodospad świata – Salto Angel. Kolonialna architektura Caracas. Przejście po linii równika. Spacer przez rozbrzmiewającą odgłosami ptaków i zwierząt dżunglę. Rejs po Wyspach Galapagos. Niespotykane nigdzie na świecie ogromne żółwie, leniwe iguany, jaszczurki przypominające dinozaury. Piękne widoki na Morze Karaibskie i na Pacyfik. Oryginalne pamiątki z drewna balsa.

     

     

    Granica

     

    WENEZUELA
    Polscy turyści, przebywający do 90 dni, nie potrzebują wizy. Otrzymują na granicy tzw. kartę turystyczną, którą należy wypełnić. Wymagany okres ważności paszportu przy wyjeździe z Wenezueli powinien wynosić 6 miesięcy. Na lotnisku obowiązuje kontrola sanitarna – nie można wwozić artykułów żywnościowych (produktów mięsnych i ich przetworów, owoców). Nie ma ograniczeń w wwozie pieniędzy. Zadeklarowane przy wjeździe kwoty pieniężne można wywieźć. Przy wylocie z Wenezueli należy być przygotowanym na opłatę lotniskową, zwaną impuesto de salida (ok. 40 USD); nie zawsze jest ona uwzględniona w cenie biletu lotniczego. Nie ma możliwości zwrotu podatku VAT. Turyści mają obowiązek zameldowania się w miejscu zamieszkania (hotelu) wypełniając odpowiedni formularz. Nie wolno wywozić z parków narodowych żadnych przedmiotów (np. muszle, egzemplarze fauny i flory) – grozi za to wysoka kara grzywny lub pozbawienia wolności.

     

    EKWADOR
    Nie ma obowiązku wizowego dla obywateli polskich przy pobytach do 30 dni. Przy wjeździe wymagany jest 6-miesięczny okres ważności paszportu po opuszczeniu kraju. Obowiązuje opłata lotniskowa przy wylocie za granicę – 25 USD od osoby. Przepisy celne odpowiadają standardom międzynarodowym. Zwolniona od cła jest butelka mocnego alkoholu i ograniczona ilość perfum. Nie ma ograniczeń dotyczących wwozu i wywozu środków płatniczych. Należy jednak zwrócić uwagę na restrykcyjne przepisy dotyczące wywozu materiału roślinnego i zwierzęcego, których złamanie podlega ostrym karom. Szczególnie dotyczy to np. nasion czy sadzonek z Galapagos, a także kawałków skał, korala, muszli itp., pamiątek zrobionych z roślin (nie dotyczy drewna) i części zwierząt, jak np. z skorupy żółwia, zęba lwa morskiego czy czarnego korala. Prawo tego kraju wymaga, by nosić przy sobie dowód tożsamości (może być kserokopia paszportu).
    Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

     

    Kuchnia

     

    WENEZUELA
    Główne składniki lokalnej kuchni, dostępne na miejscu, to wołowina, ryby słodkowodne, warzywa i owoce. Podstawowym pożywieniem lokalnej ludności jest arepa – kulka z mąki kukurydzianej lub pszennej – którą je się z rozmaitym farszem. Należą do nich, m.in. kurczak z awokado, kawałki wołowiny, ostro przyprawiona szynka z konserwy, sałatka z tuńczyka, jajecznica z pomidorem i cebulą, ser żółty. Narodową potrawą jest pabellon criollo składające się z pokrajanej wołowiny (lub z rybą na Wyspie Małgorzaty), cebuli, ryżu, fasoli, różnych przypraw i przysmażanych pasków banana. Najlepsza wołowina pochodzi z centralnych równin (llanos). Je się ją na różne sposoby – smażoną, grillowaną, gotowaną. W andyjskich jeziorach i strumieniach łowi się pstrągi, a wodach wybrzeża morskiego – wiele ryb, małże i ostrygi. Powszechnie je się słodycze, np. churros – smażone w tłuszczu chrupiące rurki polane gorącą czekoladą, lub bienmesabe – biszkopt polany kremem z kokosa. Uliczni sprzedawcy oferują ogromne ilości dorodnych owoców: cukrowe jabłka (guanabana), wyglądające jak dzikie jabłko nispero, papaje wielkości arbuza (lechosa) i wiele znanych w Europie.

     

    EKWADOR
    W różnych rejonach kraju inne potrawy są dominujące. Nie wyróżniają się one nadmiarem ostrych przypraw, chociaż do ciepłych dań podaje się zwykle czarkę z aji – sosem z ostrej papryczki. Popularne są zupy z dodatkiem śmietany, zwane generalnie: colada. W górach je się: locro de papas – ziemniaki i zupę serową, caldo de papas – zupę na krowim kopycie z gniecioną kukurydzą, sancocho de yuca – zupę jarzynową z korzeniem manioku, empanadas de morocho – wydrylowaną kukurydzę nadziewaną mięsem. Na wybrzeżu je się ceviche – marynowaną rybę lub owoce morza, viche – zupę rybną z orzeszkami ziemnymi, encocadas – krewetki lub rybę z mleczkiem kokosowym. Restauracje w całym kraju oferują zestawy obiadowe (almuerzo) i kolacyjne (merienda) po bardzo przystępnych cenach. Miejscowi piją np. morocho – napój zrobiony z gniecionej kukurydzy, mleka, cynamonu i cukru, ale i gorącą czekoladę. W gorące dni pije się napoje owocowe: naranjilla, maracuya, taxo i mora (z czarnych jagód), ale trzeba raczej pić napoje butelkowane, gdyż do zrobionej ze świeżych owoców dodaje się niegotowanej wody. Czarna kawa bez dodatków to cafe puro. Z napojów alkoholowych wszędzie dostępne są wina argentyńskie lub chilijskie. Piwa – Pilsener i Club należą do najpopularniejszych. Cocadas – słodycze z kokosa oraz wielki wybór owoców jada się na deser.

     

    Zakupy

     

    WENEZUELA
    W Caracas i w większych miastach są specjalne sklepy oferujące wyroby miejscowych rzemieślników, a także barwne tekstylia. W miejscowościach, w pobliżu których znajdują się atrakcje dla turystów, poza straganami i sklepikami, są targi indiańskie, gdzie można kupić sporo oryginalnych pamiątek. Sklepy duże (supermercado) są otwarte w godz. 9.00-21.00 od poniedziałku do soboty. Małe sklepiki lub kioski z napojami i kanapkami – w godz. 7.00-18.00 od poniedziałku do soboty.

     

    EKWADOR
    Sklepy otwarte są w godzinach 10-20. Najbardziej typowe pamiątki są wykonane z drewna: rzeźbione figurki, talerze szkatułki z drewna balsa. Wyroby ze srebra, indiańskie tekstylia, guziki i zabawki ze skorupek orzecha tagua, ręcznie tkane kilimy, dywaniki oraz koce ze 100% wełny w piękne, kolorowe wzory (sprzedawane na metry), antyki z czasów kolonialnych. Targowanie się jest przyjęte w małych sklepikach, na bazarach i ulicznych straganach. Na Galapagos nie wolno kupować wyrobów z czarnego korala, gatunku chronionego, gdyż ich wywóz z kraju jest zabroniony. W stolicy archipelagu, Puerto Baquerizo Moreno, znajduje się kilka sklepów z pamiątkami, wszystko jest tam jednak droższe niż na stałym lądzie. Na wyspach uprawia się owoce, warzywa, restauracje oferują także lokalne ryby i mięso; reszta produktów spożywczych jest przywożona.

     

    Zdrowie

     

    WENEZUELA
    Oficjalnie nie są wymagane ani zalecane żadne szczepienia. Z uwagi jednak na okresowe epidemie żółtej gorączki (febry) zaleca się szczepienie przeciw tej chorobie. Po ogłoszeniu zagrożenia epidemiologicznego tą chorobą, osoby niemające szczepień poddawane są na lotnisku obowiązkowemu bezpłatnemu szczepieniu pod rygorem niewpuszczenia na teren Wenezueli. Zagrożenie chorobami występuje zawsze na terenach południowej Wenezueli (malaria, żółta febra). W całym kraju występuje okresowo gorączka dengue, powodowana przez ugryzienie komara. Jej objawy to: wysoka gorączka, krwotok wewnętrzny. Woda jest chlorowana i ogólnie zdatna do picia. Lepiej jednak pić tylko wodę butelkowaną. Praktycznie wszystkie lekarstwa (łącznie z antybiotykami) można kupić w aptekach bez recepty. Turyści mają możliwość uzyskania nieodpłatnej pomocy lekarskiej w szpitalach publicznych (często brak w nich podstawowych środków medycznych i opatrunkowych) lub odpłatnej w szpitalach i ambulatoriach prywatnych. Wizyta w klinice prywatnej kosztuje od 40 do 150 USD, dzień pobytu w szpitalu prywatnym – od 200 do 400 USD. Za dodatkowe usługi medyczne płaci się osobno. Kupując żywność należy zwrócić uwagę na ryzyko mające związek z przechowywaniem jej wcześniej w wysokiej temperaturze.

     

    EKWADOR
    Zagrożenie chorobami tropikalnymi jest stosunkowo niewielkie. Nie ma obowiązku szczepień, wskazane są jednak szczepienia przeciwko żółtej febrze. Należy pamiętać o możliwości wystąpienia (w Quito) choroby wysokościowej (soroche). Objawy soroche to m.in. bóle głowy, jamy brzusznej, torsje, zmęczenie, bezsenność, kołatanie serca i zadyszka. Trzeba dać organizmowi czas na adaptację do rozrzedzonego powietrza i unikać długotrwałego wysiłku. Dobrze pić dużo wody, odpocząć oraz zażyć tzw. tabletki soroche, które można kupić w aptece (farmacias, boticas). Opieka lekarska jest ogólnie dostępna w miastach. Wizyta u lekarza ogólnego kosztuje ok. 15 USD, doba w szpitalu ok.100 USD (bez zabiegów i leków).

     

    Zwyczaje

     

    WENEZUELA
    Historia Wenezueli silnie związana jest z postacią Bolivara. Obywatele tego kraju spodziewają się okazywania szacunku jego osobie. Policja może zwrócić uwagę nawet osobie, która siedzi trzymając nogi na ławce, która znajduje się na placu Bolivara lub w pobliżu jego pomnika. Na nieprzyjemności można się narazić spacerując w strojach kąpielowych poza plażą i basenem. Jedną z głównych cech kultury wenezuelskiej jest swoboda zachowania przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad grzeczności. Wenezuelczycy są otwarci, przyjaźnie nastawieni do innych, cieszą się życiem. Niespieszny tryb życia prywatnego i oficjalnego wyraża się w słowie: manana (jutro). Mimo panującego, podobnie jak w innych krajach latynoskich, kultu macho, kobiety mają tu wysoką pozycję i szacunek. Przed fotografowaniem ludności tubylczej dobrze zapytać ich o zgodę.

     

    EKWADOR
    Pod względem kulturowym, etnicznym i geograficznym kraj składa się jakby z dwóch odrębnych części: wyżyny i góry Andy z centrum w Suito oraz region leżący na południe od Gyayaquil, nad Pacyfikiem. Indianie Keczua stanowią ok. 50% ludności, metysi – 40%, ok. 8% to biali mieszkańcy. Reprezentanci większości pozostałych plemion indiańskich zamieszkują tereny górskie i rejon Amazonii. Muzyka andyjskich Indian ma najczęściej związek ze obchodami świąt religijnych i ceremonii lokalnych. Jej nieodłącznym elementem są tańce, jak np.: Sanjuanito, Albaza, Yumbo, z akompaniamentem gitarzystów, fujarek, bębenków. Klasyczny, typowy dla ekwadorskiej muzyki dźwięk wydobywa się z rondador – małej piszczałki. Mieszkańcy Ekwadoru, jak w innych krajach południowoamerykańskich, są serdeczni i wylewni, w dowód sympatii często dotykają obcego. Są wyczuleni na punkcie swojego kraju, więc lepiej nie chwalić w ich obecności innych nacji. Nie poleca się przywoływanie kelnera klaszcząc w dłonie nad głową, chociaż wśród miejscowych jest to dość powszechny zwyczaj.

  • Najwyższy wodospad świata – Salto Angel. Kolonialna architektura Caracas. Przejście po linii równika. Spacer przez rozbrzmiewającą odgłosami ptaków i zwierząt dżunglę. Rejs po Wyspach Galapagos. Niespotykane nigdzie na świecie ogromne żółwie, leniwe iguany, jaszczurki przypominające dinozaury. Piękne widoki na Morze Karaibskie i na Pacyfik. Oryginalne pamiątki z drewna balsa.

     

     

    Granica

     

    WENEZUELA
    Polscy turyści, przebywający do 90 dni, nie potrzebują wizy. Otrzymują na granicy tzw. kartę turystyczną, którą należy wypełnić. Wymagany okres ważności paszportu przy wyjeździe z Wenezueli powinien wynosić 6 miesięcy. Na lotnisku obowiązuje kontrola sanitarna – nie można wwozić artykułów żywnościowych (produktów mięsnych i ich przetworów, owoców). Nie ma ograniczeń w wwozie pieniędzy. Zadeklarowane przy wjeździe kwoty pieniężne można wywieźć. Przy wylocie z Wenezueli należy być przygotowanym na opłatę lotniskową, zwaną impuesto de salida (ok. 40 USD); nie zawsze jest ona uwzględniona w cenie biletu lotniczego. Nie ma możliwości zwrotu podatku VAT. Turyści mają obowiązek zameldowania się w miejscu zamieszkania (hotelu) wypełniając odpowiedni formularz. Nie wolno wywozić z parków narodowych żadnych przedmiotów (np. muszle, egzemplarze fauny i flory) – grozi za to wysoka kara grzywny lub pozbawienia wolności.

     

    EKWADOR
    Nie ma obowiązku wizowego dla obywateli polskich przy pobytach do 30 dni. Przy wjeździe wymagany jest 6-miesięczny okres ważności paszportu po opuszczeniu kraju. Obowiązuje opłata lotniskowa przy wylocie za granicę – 25 USD od osoby. Przepisy celne odpowiadają standardom międzynarodowym. Zwolniona od cła jest butelka mocnego alkoholu i ograniczona ilość perfum. Nie ma ograniczeń dotyczących wwozu i wywozu środków płatniczych. Należy jednak zwrócić uwagę na restrykcyjne przepisy dotyczące wywozu materiału roślinnego i zwierzęcego, których złamanie podlega ostrym karom. Szczególnie dotyczy to np. nasion czy sadzonek z Galapagos, a także kawałków skał, korala, muszli itp., pamiątek zrobionych z roślin (nie dotyczy drewna) i części zwierząt, jak np. z skorupy żółwia, zęba lwa morskiego czy czarnego korala. Prawo tego kraju wymaga, by nosić przy sobie dowód tożsamości (może być kserokopia paszportu).
    Przepisy wjazdowe i celne opracowano na podstawie informacji z MSZ.

     

    Kuchnia

     

    WENEZUELA
    Główne składniki lokalnej kuchni, dostępne na miejscu, to wołowina, ryby słodkowodne, warzywa i owoce. Podstawowym pożywieniem lokalnej ludności jest arepa – kulka z mąki kukurydzianej lub pszennej – którą je się z rozmaitym farszem. Należą do nich, m.in. kurczak z awokado, kawałki wołowiny, ostro przyprawiona szynka z konserwy, sałatka z tuńczyka, jajecznica z pomidorem i cebulą, ser żółty. Narodową potrawą jest pabellon criollo składające się z pokrajanej wołowiny (lub z rybą na Wyspie Małgorzaty), cebuli, ryżu, fasoli, różnych przypraw i przysmażanych pasków banana. Najlepsza wołowina pochodzi z centralnych równin (llanos). Je się ją na różne sposoby – smażoną, grillowaną, gotowaną. W andyjskich jeziorach i strumieniach łowi się pstrągi, a wodach wybrzeża morskiego – wiele ryb, małże i ostrygi. Powszechnie je się słodycze, np. churros – smażone w tłuszczu chrupiące rurki polane gorącą czekoladą, lub bienmesabe – biszkopt polany kremem z kokosa. Uliczni sprzedawcy oferują ogromne ilości dorodnych owoców: cukrowe jabłka (guanabana), wyglądające jak dzikie jabłko nispero, papaje wielkości arbuza (lechosa) i wiele znanych w Europie.

     

    EKWADOR
    W różnych rejonach kraju inne potrawy są dominujące. Nie wyróżniają się one nadmiarem ostrych przypraw, chociaż do ciepłych dań podaje się zwykle czarkę z aji – sosem z ostrej papryczki. Popularne są zupy z dodatkiem śmietany, zwane generalnie: colada. W górach je się: locro de papas – ziemniaki i zupę serową, caldo de papas – zupę na krowim kopycie z gniecioną kukurydzą, sancocho de yuca – zupę jarzynową z korzeniem manioku, empanadas de morocho – wydrylowaną kukurydzę nadziewaną mięsem. Na wybrzeżu je się ceviche – marynowaną rybę lub owoce morza, viche – zupę rybną z orzeszkami ziemnymi, encocadas – krewetki lub rybę z mleczkiem kokosowym. Restauracje w całym kraju oferują zestawy obiadowe (almuerzo) i kolacyjne (merienda) po bardzo przystępnych cenach. Miejscowi piją np. morocho – napój zrobiony z gniecionej kukurydzy, mleka, cynamonu i cukru, ale i gorącą czekoladę. W gorące dni pije się napoje owocowe: naranjilla, maracuya, taxo i mora (z czarnych jagód), ale trzeba raczej pić napoje butelkowane, gdyż do zrobionej ze świeżych owoców dodaje się niegotowanej wody. Czarna kawa bez dodatków to cafe puro. Z napojów alkoholowych wszędzie dostępne są wina argentyńskie lub chilijskie. Piwa – Pilsener i Club należą do najpopularniejszych. Cocadas – słodycze z kokosa oraz wielki wybór owoców jada się na deser.

     

    Zakupy

     

    WENEZUELA
    W Caracas i w większych miastach są specjalne sklepy oferujące wyroby miejscowych rzemieślników, a także barwne tekstylia. W miejscowościach, w pobliżu których znajdują się atrakcje dla turystów, poza straganami i sklepikami, są targi indiańskie, gdzie można kupić sporo oryginalnych pamiątek. Sklepy duże (supermercado) są otwarte w godz. 9.00-21.00 od poniedziałku do soboty. Małe sklepiki lub kioski z napojami i kanapkami – w godz. 7.00-18.00 od poniedziałku do soboty.

     

    EKWADOR
    Sklepy otwarte są w godzinach 10-20. Najbardziej typowe pamiątki są wykonane z drewna: rzeźbione figurki, talerze szkatułki z drewna balsa. Wyroby ze srebra, indiańskie tekstylia, guziki i zabawki ze skorupek orzecha tagua, ręcznie tkane kilimy, dywaniki oraz koce ze 100% wełny w piękne, kolorowe wzory (sprzedawane na metry), antyki z czasów kolonialnych. Targowanie się jest przyjęte w małych sklepikach, na bazarach i ulicznych straganach. Na Galapagos nie wolno kupować wyrobów z czarnego korala, gatunku chronionego, gdyż ich wywóz z kraju jest zabroniony. W stolicy archipelagu, Puerto Baquerizo Moreno, znajduje się kilka sklepów z pamiątkami, wszystko jest tam jednak droższe niż na stałym lądzie. Na wyspach uprawia się owoce, warzywa, restauracje oferują także lokalne ryby i mięso; reszta produktów spożywczych jest przywożona.

     

    Zdrowie

     

    WENEZUELA
    Oficjalnie nie są wymagane ani zalecane żadne szczepienia. Z uwagi jednak na okresowe epidemie żółtej gorączki (febry) zaleca się szczepienie przeciw tej chorobie. Po ogłoszeniu zagrożenia epidemiologicznego tą chorobą, osoby niemające szczepień poddawane są na lotnisku obowiązkowemu bezpłatnemu szczepieniu pod rygorem niewpuszczenia na teren Wenezueli. Zagrożenie chorobami występuje zawsze na terenach południowej Wenezueli (malaria, żółta febra). W całym kraju występuje okresowo gorączka dengue, powodowana przez ugryzienie komara. Jej objawy to: wysoka gorączka, krwotok wewnętrzny. Woda jest chlorowana i ogólnie zdatna do picia. Lepiej jednak pić tylko wodę butelkowaną. Praktycznie wszystkie lekarstwa (łącznie z antybiotykami) można kupić w aptekach bez recepty. Turyści mają możliwość uzyskania nieodpłatnej pomocy lekarskiej w szpitalach publicznych (często brak w nich podstawowych środków medycznych i opatrunkowych) lub odpłatnej w szpitalach i ambulatoriach prywatnych. Wizyta w klinice prywatnej kosztuje od 40 do 150 USD, dzień pobytu w szpitalu prywatnym – od 200 do 400 USD. Za dodatkowe usługi medyczne płaci się osobno. Kupując żywność należy zwrócić uwagę na ryzyko mające związek z przechowywaniem jej wcześniej w wysokiej temperaturze.

     

    EKWADOR
    Zagrożenie chorobami tropikalnymi jest stosunkowo niewielkie. Nie ma obowiązku szczepień, wskazane są jednak szczepienia przeciwko żółtej febrze. Należy pamiętać o możliwości wystąpienia (w Quito) choroby wysokościowej (soroche). Objawy soroche to m.in. bóle głowy, jamy brzusznej, torsje, zmęczenie, bezsenność, kołatanie serca i zadyszka. Trzeba dać organizmowi czas na adaptację do rozrzedzonego powietrza i unikać długotrwałego wysiłku. Dobrze pić dużo wody, odpocząć oraz zażyć tzw. tabletki soroche, które można kupić w aptece (farmacias, boticas). Opieka lekarska jest ogólnie dostępna w miastach. Wizyta u lekarza ogólnego kosztuje ok. 15 USD, doba w szpitalu ok.100 USD (bez zabiegów i leków).

     

    Zwyczaje

     

    WENEZUELA
    Historia Wenezueli silnie związana jest z postacią Bolivara. Obywatele tego kraju spodziewają się okazywania szacunku jego osobie. Policja może zwrócić uwagę nawet osobie, która siedzi trzymając nogi na ławce, która znajduje się na placu Bolivara lub w pobliżu jego pomnika. Na nieprzyjemności można się narazić spacerując w strojach kąpielowych poza plażą i basenem. Jedną z głównych cech kultury wenezuelskiej jest swoboda zachowania przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad grzeczności. Wenezuelczycy są otwarci, przyjaźnie nastawieni do innych, cieszą się życiem. Niespieszny tryb życia prywatnego i oficjalnego wyraża się w słowie: manana (jutro). Mimo panującego, podobnie jak w innych krajach latynoskich, kultu macho, kobiety mają tu wysoką pozycję i szacunek. Przed fotografowaniem ludności tubylczej dobrze zapytać ich o zgodę.

     

    EKWADOR
    Pod względem kulturowym, etnicznym i geograficznym kraj składa się jakby z dwóch odrębnych części: wyżyny i góry Andy z centrum w Suito oraz region leżący na południe od Gyayaquil, nad Pacyfikiem. Indianie Keczua stanowią ok. 50% ludności, metysi – 40%, ok. 8% to biali mieszkańcy. Reprezentanci większości pozostałych plemion indiańskich zamieszkują tereny górskie i rejon Amazonii. Muzyka andyjskich Indian ma najczęściej związek ze obchodami świąt religijnych i ceremonii lokalnych. Jej nieodłącznym elementem są tańce, jak np.: Sanjuanito, Albaza, Yumbo, z akompaniamentem gitarzystów, fujarek, bębenków. Klasyczny, typowy dla ekwadorskiej muzyki dźwięk wydobywa się z rondador – małej piszczałki. Mieszkańcy Ekwadoru, jak w innych krajach południowoamerykańskich, są serdeczni i wylewni, w dowód sympatii często dotykają obcego. Są wyczuleni na punkcie swojego kraju, więc lepiej nie chwalić w ich obecności innych nacji. Nie poleca się przywoływanie kelnera klaszcząc w dłonie nad głową, chociaż wśród miejscowych jest to dość powszechny zwyczaj.

    (więcej…)